Każdy komputer (przynajmniej w teorii) podłączony do internetu posiada własny, niepowtarzalny adres protokołu IP. Są to cztery bajty określające komputer w sieci. Aby nawiązać połaczenie z innym komputerem musimy znać jego adres. Dla powszechnej wygody opracowano system DNS zamieniający adresy IP na nazwy. Z jego pomocą zwykły użytkownik nie musi wiedzieć, że serwer Onetu to 213.180.130.200, wystarczy, że zna adres www.onet.pl.

Przypisanie danej nazwy do adresu IP ułatwia zapamiętanie miejsca w internecie. Tworzenie nazw podlega zasadom ujętym w kolejnych dokumentach RFC, jednak wiele osób ignoruje je przyczyniając się do "zaśmiecania" sieci.

Pierwotne założenia dotyczące tworzenia poddomen były nieco inne. W zamierzchłych czasach usług było znacznie mniej, więc nazwy wskazywały na lokalizacje danego komputera. Dzisiaj widzimy to w nazwach dużych dostawców internetu czy sieci uczelnianych. Dokument RFC 1178 określa hierarchię nazw w internecie. nazwa.domena.tld (tld czyli pl, com, net etc.), bądź nazwa.poddomena.domena.tld. Z czasem doszły do tego człony określające dokładniej położenie, rodzaj łącza lub jedno i drugie. Dlatego w powszechnym użyciu są nazwy typu pj239.wroclaw.cvx.ppp.tpnet.pl (pj239 -- kolejny adres z podsieci, miasto, cvx -- urządzenie na centrali, ppp - point to point protocol, tpnet.pl -- dostawca internetu) lub podobne. Wszystkie te nazwy są poprawne. Warto dodać, że RFC 1178 określa z ilu maksymalnie członów może skladać się poddomena. Tak więc każda nazwa spełniająca powyższe kryteria i mająca nie więcej niż osiem członów jest poprawna.

Najprostsza domena składa się z dwóch członów (onet.pl, linux.com, isi.edu etc.). Najczęściej tworzone są poddomeny określające rodzaj usługi. Wyobraźmy sobie, że nowo powstały dostawca internetu rozpoczyna działalność mając do dyspozycji ówczesnie zarejestrowaną domenę dostawca.pl oraz 255 adresów IP. Administrator w tej firmie tworzy więc poddomeny www, ftp, mail, pop3 etc. Ponieważ za każdą z tych usług odpowiada fizycznie inny serwer. Poddomeny wskazują na kolejne adresy IP z puli przeznaczonej dla dostawca.pl. Niekiedy pojawia się potrzeba stworzenia bardziej złożonej poddomeny. Na przykład klient firmy dostawca.pl chce mieć strone swojej firmy produkującej zapalniczki. Administrator tworzy więc poddomene www.zapalniczki.dostawca.pl, po wpisaniu której użytkownicy zobaczą stronę producenta zapalniczek.

Skąd więc problem zasmiecania DNS? Przyczynił się; do tego IRC; korzystając z tej usługi użytkownicy widzą adresy z których nastąpiło połączenie z serwerem, z czasem stało się to atrakcyjną formą "szpanowania". Wkrótce zaczęły pojawiać się "atrakcyjne" nazwy typu:

Jak łatwo się domyślić taka nazwa łamie hierarchię określaną w RFC. Zdarzają się dowcipnisie tworzący poddomeny długie na dziewięć i więcej członów:

Operatorzy IRCnetu walczą z takimi domenami zakładając k-line na wszyskie nazwy dłuższe niż osiem członow, oraz selektywnie blokując dostęp konkretnym nazwom. Do takich należą wszelkie poddomeny:

• opisowe:
  przykład wyżej
• reklamujące:
  340-67-07.pod.tym.numerem.zamawiam.pizze.w.oregano.pl
  S32.ZADZWON.340-67-07.PRZYWIEZIEMY.PIZZE.Z.oregano.pl
• wulgarne:
  mlode.dziwki.sa.ostro.dupcz.one.pl
• obraźliwe:
  i.wanna.fuck.bin.laden.as

Jakkolwiek serwis www.domeny.org.pl nie ponosi odpowiedzialności za treści umieszczane w poddomenach domen dostępnych w bazie, to autorzy serwisu czują się w obowiązku poinformowania potencjalnych użytkowników o zasadach obowiązujących przy tworzeniu domen. Konsekwencje nieprzestrzegania powyższych zasad mogą okazać się brzemienne w skutkach. Właściciel poddomeny łamiący zasady, może w najgorszym przypadku zostać odłaczony od internetu przez swojego dostawcę. Za poddomeny odpowiada administrator domeny nadrzędnej! Prosimy mieć to na uwadze podczas robienia kolejnych wpisów w swoich plikach stref. Nieznajomość zasad nie jest tłumaczeniem.